یک یادداشت، قبل از جهادی؛
*
در تابستان و اوج گرما هوس می کنید آبی به سر و صورتتان بزنید تا خنک شوید. این کار را میکنید و خنک می شوید. حال اگر همین آبی را که به روی خود زدید همراه با نیت و «قربة الی الله» باشد نام عمل شما وضو است. فرقش این است که با وضو می توانید نماز بخوانید و بسیار اثر معنوی دیگر نیز بر آن بار است. در ضمن خنک هم می شوید. این تمثیل شاید بتواند نگاه ما به اردوی جهادی را دقیقتر نماید.
شهر و زندگی در آن برای ما مثل فصل تابستان و گرمایش است. وقتی شما از روزمرگی و خستگی و تکثر شهر خسته شده اید، می توانید با سفر و همراه بودن با دوستان و برادران ایمانی خود اندکی از فشار این نوع زندگی بکاهید. زندگی دور از این زندگی شهری می تواند در گرمای تابستانیِ این زندگیِ و فشارهای روحی آن نقش قدری آب خنک یا حتی کولر آبی یا گازی یا نمیدانم... را داشته باشد.
جهادی برای ما مثل همان حوضچه آب خنک در تابستان است. اگر برویم که «دور هم باشیم» شاید خنک شویم و شادابی و نشاط کسب کنیم-که احتمالا نمی شود-، اما این حداقلی است که می شود از جهادی انتظار داشت. اگر در جهادی هم مثل وضو گرفتن نیت و عمل در جهت رضای الهی و تقرب به او قرار بگیرد، جهادی هم به عبادت تبدیل می شود. این تفاوت قابل مقایسه با شست و شوی دست و صورت برای خنک شدن در مقابل وضو گرفتن است که نیاز به تشریح و توضیح بیشتر ندارد.
و صد البته این در همه اعمال انسان صادق است.
وقتی انسان مومن به وظیفه اش عمل میکند.
وقتی مومن جهادی میشود.
*بعضی از احکام دارای یک جزء ابتدایی به نام نیت هستند، و بعضی دیگر این ویژگی را ندارند. احکامی که نیاز به نیت دارند را عبادات گویند که نیت تقرب در آنها شرط است. اگر دستتان به شی نجسی بخورد و آن شی در آب کر بیفتد پاک خواهد شد حتی اگر نیت شما پاک کردن آن نباشد. اما...
